admin

CV Lek med. Piotr Wieczorek – specjalizacja: ortopedia-traumatologia

Lek med. Piotr Wieczorek

PRZEBIEG KARIERY ZAWODOWEJ

2008 r. staż podyplomowy w 109 Szpitalu Wojskowym w Szczecinie
od 12.2008 r.praca w Oddziale V Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Specjalistycznego 
Szpitala im. prof. A. Sokołowskiego w Szczecinie-Zdunowie
2012 r. asystent w Katedrze i Zakładzie Anatomii Prawidłowej i Klinicznej PUM program angielskojęzyczny

GŁÓWNE ZAINTERESOWANIA ZAWODOWE

choroby stopy i stawu skokowego
choroby stawu kolanowego i biodrowego
leczenie biologiczne w ortopedii
leczenie uszkodzeń chrzęstno-kostnych

STAŻE I SZKOLENIA

2007r. staż w Oddziale Ortopedii Helios Klinikum Emil von Behring – Berlin, Niemcy
2010r. kurs chirurgii stopy AOTrauma Foot and Ankle – Ankaran, Słowenia
2011r. kurs „Leczenie biologiczne w ortopedii” – Bolonia, Włochy
2011r. konferncja Polskiego Medycznego Komitetu Olimpijskiego „Stopa i staw skokowy w sporcie”– Warszawa, Polska
2011r. konferencja „Leczenie urazów chrzęstno-kostnych” – Katowice, Polska”– Warszawa, Polska
2011r. staż w Klinice Chirurgii Stopy Fusszentrum Schulthess Klinik – Zurych, Szwajcaria
2012r. kurs chirurgii urazowej AOTrauma Course – Advances – Kraków, Polska
2012r. kurs chirurgii urazowej AOTrauma Course – Principles – Rzeszów, Polska
2013r. konferencja Polskiego Towarzystwa Stopy i Stawu Skokowo-Goleniowego – Jastarnia, Polska
2013r. live surgery technika operacyjna endoprotezoplastyka HemiCAP – Berlin, Niemcy
2013r. warsztaty techniki operacyjnej Regjoint w chirurgii stopy – Kassel, Niemcy

TOWARZYSTWA NAUKOWE

Polskie Towarzystwo Stopy i Stawu Skokowo-Goleniowego

PALUCH SZTYWNY BOLESNY – HALLUX RIGIDUS


Schorzenie polegające na postępującym ograniczeniu ruchomości pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego stopy ( first MetaTarsal Phalangeal joint ). Jest to druga co do częstości nabyta patologia w obrębie fMTPj stopy.Ograniczenie ruchomości dotyczy przede wszystkim zgięcia grzbietowego palucha, zgięcie podeszwowe jest zazwyczaj względnie prawidłowe. Postępującej sztywności towarzyszy ból, który z czasem prowadzi do ograniczenia funkcji propulsyjnej stopy i w efekcie powoduje dysfunkcję chodu i utykanie. Co jest charakterystyczne dolegliwości nasilają się w obuwiu na wysokim obcasie !


PALCE SZPONIASTE, MŁOTECZKOWATE, MŁOTKOWATE


Deformacja palców stopy towarzysząca koślawości palucha stopy. Schorzenie postępuje prowadząc do zaburzeń biomechaniki oraz funkcji stopy. Chory zauważa, że stopa zaczyna wyglądać nieładnie, największym problemem jest jednak ból i kolizja palców w obuwiu. Pojawiają się bolesne nagniotki nad wyniosłościami kostnymi palców a chorzy zaczynają cierpieć, pojawia się codzienny dyskomfort, zmniejsza się aktywność fizyczna i zadowolenie z życia. Wydawało by się, że to „tylko stopa” a jednak problemy związane z tą deformacją skutecznie ograniczają normalne życie. Choroba jest stale postępująca, stopniowo dochodzi do coraz większej dysfunkcji przodostopia i coraz bardziej nasilonych dolegliwości bólowych.

Nie ma skutecznych metod leczenia zachowawczego!

Poprzez wkładki, wygodne obuwie, dystansery ( kliny ) międzypalcowe można złagodzić cierpienia, ale nie wyleczy się schorzenia. Problemy stopniowo będą się nasilać. W zaawansowanym stadium choroby poprawę może przynieść leczenie operacyjne. W leczeniu operacyjnym stosujemy najskuteczniejsze obecnie techniki chirurgiczne oraz tytanowe lub biokompozytowe, wewnętrzne ( umieszczane w kościach ) implanty. Żaden metal nie wystaje ponad skórą. Zastosowane systemy pozwalają również uniknąć zakładania gipsu po operacji.

Pacjent, po zabiegu chirurgicznej korekcji deformacji w obrębie przodostopia, szybko się usprawnia i powraca do normalnej codziennej aktywności . Średnio trwa to 6 tygodni. Klinika ORTOLINE specjalizuje się w leczeniu w.w. schorzeń przodostopia.

Lekarze Piotr Wójcicki i Marcin Stęplowski posiadają wiedzę, doświadczenie, umiejętności oraz doskonałe implanty stosowane w renomowanych klinikach europejskich oraz w USA. Lekarze i pielęgniarki z Kliniki Ortoline stale podnoszą swoje kwalifikacje poprzez wysokospecjalistyczne szkolenia w kraju jak i zagranicą. Stosowane implanty są nowoczesne o sprawdzonej przez lata skuteczności klinicznej.


MINITIGHTROPE – NOWOCZESNA METODA LECZENIA DEFORMACJI KOŚLAWEJ PALUCHÓW U OSÓB MŁODYCH


MiniTightRope – jest to metoda chirurgicznego leczenia koślawości paluchów stopy, z użyciem implantów amerykańskiej firmy ARTHREX , rekomendowana u osób młodych. Nie wymaga osteotomii tj. przecięcia pierwszej kości śródstopia w celu uzyskania korekcji deformacji koślawej palucha. W trakcie zabiegu wykonuje się dwa cięcia chirurgiczne na operowanej stopie, każde długości ok. 3 cm, przewierca się pierwszą i drugą kość śródstopia specjalnym, kaniulowanym wiertłem i przeprowadza pomiędzy nimi implant składający się z dwóch tytanowych blaszek oraz łączącej je linki wykonanej z niezwykle wytrzymałej, opatentowanej przez producenta plecionki. Pozwala to na trwałą, elastyczną korekcję zdeformowanego palucha. Anatomicznie i czynnościowo stopa powraca do prawidłowego stanu. Arthrex jest uznanym liderem w dziedzinie projektowania i produkcji implantów stosowanych w chirurgii ortopedycznej, głównie artroskopowej oraz małoinwazyjnej..

Zalety metody:
– małoinwazyjność interwencji chirurgicznej
– brak konieczności wykonania osteotomii ( chirurgicznego przecięcia ) pierwszej kości śródstopia,
– trwały efekt terapeutyczny,
– niewielka ryzyko nawrotu deformacji,
– brak konieczności stosowania unieruchomienia zewnętrznego po operacji ( bez gipsu )
– szybka rehabilitacja, dopuszczalne obciążanie operowanej kończyny już 2 tygodnie po zabiegu,
– przeciętny czas powrotu do sprawności po zabiegu to 6-8 tygodni
– możliwość zastosowania korekcji w deformacjach obustronnych stóp.


W klinice ORTOLINE wykonujemy procedury leczenia koślawości palucha MiniTightRope oraz inne nowoczesne metody chirurgicznej korekcji zaawansowanej deformacji stóp . Wszystkie te metody pozwalają na unikanie unieruchomienia gipsowego i pozwalają na szybki powrót do normalnej aktywności. Gwarantujemy bezpieczeństwo i wysokie standardy przebiegu całej procedury zabiegu.


ZESPÓL CIEŚNI KANAŁU NADGARSTKA


Jest to najczęściej spotykana postać uszkodzenia nerwu pośrodkowego. Przyczyną jest ucisk nerwu pod troczkiem zginaczy, bez działania dodatkowych sił zewnętrznych. Schorzenie to występuje dziesięciokrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Statystycznie na 100tys mieszkańców przypada 99 przypadków rocznie. Przyczyną są najczęściej zmiany przeciążeniowe nadgarstka spowodowane cywilizacyjnym następstwem zmiany trybu życia(częste posługiwanie się komputerem, praca przy klawiaturze). Inne przyczyny to przebyte np. złamanie nasady dalszej k. promieniowej, w efekcie którego dochodzi do zwiększenia objętości ścian kostnych kanału nadgarstka co powoduje uporczywe dolegliwości. W około 10% przypadków ciasnota spowodowana jest przerostem tkanki łącznej w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawu, praktycznie rzecz biorąc każdy chory na RZS może się liczyć z wystąpieniem tej choroby. Istnieje cały inny szereg czynników, które również mogą spowodować istnienie tej choroby. Może się to zdarzyć np. po ukąszeniu owada albo żmii. Dolegliwości tym spowodowane, są bardzo uporczywe i bardzo dotkliwe, pacjenci budzą się w nocy najczęściej kilka godzin po uśnięciu z powodu rozlanego uczucia obrzęku i parestezji całej ręki, palce są sztywne i odczuwane jako obrzęknięte. Pacjenci potrząsają i masują rękę, często wstając z łóżka, i odczuwają poprawę. Jednak dolegliwości mogą wielokrotnie powtarzać się w nocy mogą mieć również charakter nietypowy z promieniowaniem do ramienia, barku a nawet szyi. Rano ręka jest drętwa, sztywna, a pierwsze czynności w ciągu dnia, mycie i ubieranie się są przez około godzinę utrudnione. Pacjenci mają coraz więcej problemów z wykonywaniem prac precyzyjnych np. szycia, zauważają zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia, również występują objawy naczynio-ruchowe tzw. RAYNAUD.


SCHORZENIA STAWU BARKOWEGO I MOŻLIWOŚCI OPERACYJNE ICH LECZENIA


Bark składa się z następujących stawów:

Stawu łopatkowo-ramiennego, stawu barkowo-obojczykowego, stawu łopatkowo-żebrowego oraz przestrzeni podbarkowej. Ponieważ staw barkowy wykazuje anatomiczną bardzo dużą ruchomość w związku z tym jego podatność na uszkodzenia jest duża. Obecnie znajomość patologii barku jest znikoma. Tymczasem w tym stawie może wystąpić cały szereg schorzeń, które mogą wymagać leczenia operacyjnego. Główne grupy tych schorzeń to:

Niestabilność stawu ramiennego

Staw ramienno-łopatkowy stanowi główny element barku i odpowiada za największy zakres ruchu i właśnie ten duży stopień swobody ruchu powoduje niestabilność wrodzoną bądź pourazową. Pourazowa niestabilność najczęściej rozwija się u młodych ludzi po zwichnięciu barku. Zwichnięcie powoduje rozerwanie ważnych struktur stabilizujących staw tzw. Kompleks więzadłowo-obrąbkowy. Klasycznie stosowane unieruchomienie po nastawieniu zwichnięcia nie gwarantuje prawidłowego wygojenia struktur stabilizujących i wówczas rozwija się nawykowa niestabilność barku powodująca notoryczne zwichnięcia w banalnych sytuacjach. Zwichnięcia te powodują niszczenie chrzęstnych powierzchni stawu, wgniecenia panewki i głowy kości ramiennej prowadząc w szybkim tempie do choroby zwyrodnieniowej stawu łopatkowo-ramiennego. Wczesne przywrócenie stosunków anatomicznych uszkodzonych struktur więzadłowo-torebkowych chroni staw przed niestabilnością i wtórnym zwyrodnieniem. Do tej pory rekonstrukcje niestabilnego barku wykonywało się w sposób tradycyjny i niefizjologiczny. Polegało to na szerokim otwarciu stawu i wszczepianiu przeszczepów kostnych, które miały uniemożliwiać ponowne zwichnięcia. Negatywne strony tego leczenia to długi pobyt w szpitalu , długotrwałe unieruchomienie i wielomiesięczna rehabilitacja, co wcale nie gwarantowało przywrócenia pełnej sprawności stawu. Obecnie światowy standard chirurgii stawu barkowego to technika artroskopowa, która umożliwia dokładne i pełne zbadanie struktur stawu oraz wykonanie niezbędnej operacji bez potrzeby dużych cięć, pozwala to na krótki pobyt w szpitalu, eliminację unieruchomienia gipsowego, minimalne szkody operacyjne , skrócenie rehabilitacji i daje nadzieję na przywrócenie pełnej sprawności

Inny typ częstych uszkodzeń to:

Uszkodzenie stożka rotatorów

W obrębie stawu barkowego dochodzi często do rozerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego wchodzącego w skład stożka rotatorów. Uszkodzenie tego ścięgna może być spowodowane urazem bezpośrednim skręceniem, jak również co często się zdarza, powoli narastającymi zmianami zwyrodnieniowymi ścięgna. Uszkodzenie tego ścięgna, powoduje ograniczenie unoszenia ramienia i duże dolegliwości bólowe co w istotny sposób ogranicza funkcję stawów. Uszkodzenie to jest bardzo często nierozpoznawane i niewłaściwie leczone co w sposób istotny utrudnia życie pacjentom dotkniętym tym schorzeniem.

Inne nierozpoznawane schorzenie barku to:

Zespół ciasnoty podbarkowej,

który powstaje wskutek zmniejszenia anatomicznej przestrzeni między głową kości ramiennej a wyrostkiem barkowym łopatki. Schorzenie to często rozwija się w przebiegu uszkodzenia stożków rotatorów i zwyrodnienia stawu barkowo-obojczykowego. Objawia się bólami barku szczególnie mocnymi i promieniującymi do ramienia i łokcia, trzeszczeniem pod wyrostkiem barkowym a w końcowym efekcie do znacznego ograniczenia ruchomości.

Wszystkie w/w schorzenia i cały szereg innych lecz nie wymienionych, mogą być leczone w naszej klinice artroskopowo, zgodnie z najnowszymi trendami światowej chirurgii artroskopowej.


REKONSTRUKCJA WIĘZADEŁ KRZYŻOWYCH


Rekonstrukcja więzadeł krzyżowych przednich z użyciem przeszczepów własnych ścięgien zginaczy (półścięgnistego i smukłego).

Więzadło krzyżowe przednie jest bardzo ważną strukturą anatomiczną wewnątrzstawową kolana, która ulega bardzo często uszkodzeniom urazowym. Wymaga bezwzględnego leczenia operacyjnego, gdyż uważa się że koniec więzadła krzyżowego stanowi początek przyśpieszonej degradacji kolana. Leczenie operacyjne w ciągu ostatnich 30 lat ewoluowało od bardzo skomplikowanych otwartych operacji często nieefektywnych, jednak od początku lat 90-tych zaczęły się rozwijać techniki artroskopowe. Obecnie najczęściej operuje się artroskopowo ze względu na to że tym sposobem unika się dużych uszkodzeń tkanek okołooperacyjnych, minimalne defekty kosmetyczne czynnościowe związane z takim postępowaniem oraz nowoczesne sposoby i systemy kotwiczenia powodują możliwość szybkiego podjęcia rehabilitacji i w rezultacie szybkiego powrotu do zdrowia. Według statystyk amerykańskich na 1000 mieszkańców rocznie 1 ulega urazowi powodującemu uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego. W naszej klinice dysponujemy pełną gamą możliwości operacyjnych rekonstrukcyjnych. Stosujemy systemy MITEK, STRYKER, POSITION Aesculap i operujemy najczęściej z użyciem przeszczepów własnych ścięgien w przekonaniu, że metoda ta jest bardziej fizjologiczna i nie dająca powikłań pooperacyjnych związanych z dolegliwościami po pobraniu przeszczepów .

Postępowanie pooperacyjne jest skrócone, rehabilitacja efektywna, co prowadzi u każdego pacjenta do powrotu funkcji kolana przeciętnie po 3 miesiącach pozwalająca na podjęcie pracy zawodowej, a po 10 miesiącach aktywności sportowej.

Prawidłowo przeprowadzona operacja, nie powikłana to tylko 50% sukcesu. Na drugie 50% składa się efektywna rehabilitacja wymagająca dobrego zaplecza sprzętowego i najwyższych umiejętności. Skojarzenie tych wszystkich czynników synchronizowanych z odpowiednim wejściem w odpowiednim czasie gwarantuje sukces. My mamy takie możliwości oraz posiadamy doświadczenie w postaci kilkuset operacji wykonanych na przestrzeni ostatnich lat.

W obecnie przyjętym systemie w naszym kraju wobec powszechnych niedostatków finansowych służby zdrowia przyjęte jest postępowanie, które jest dla pacjentów szkodliwe, naraża ich na niepotrzebne dodatkowe szkody i tym samym powoduje ich dłuższy okres rekonwalescencji. Przyjęta na całym świecie taktyka leczenia urazów kolan to w przypadku ich uszkodzeń powiązanych z krwiakiem poourazowym to jak najszybsze wykonanie artroskopii i zarazem wykonanie właściwie dobranej operacji.

W naszej klinice dysponujemy możliwościami operacji naprawczych chrząstki, szycia łąkotek oraz rekonstrukcji więzadeł. Dysponujemy również możliwościami operacji artroskopowych innych stawów takich jak: staw barkowy, staw łokciowy, staw goleniowo-skokowy, staw nadgarstkowy. Przy takich możliwościach jest możliwe leczenie wielu schorzeń, które w świecie medycyny konserwatywnej są uważane za nie do wyleczenia.

Doświadczenie, nowoczesne technologie, implikują prawidłową taktykę operacyjną a połączenie z efektywną rehabilitacją stanowi klucz do skutecznej medycyny.


HALUKSY – ŚRUBKI Z PAMIĘCIĄ


Paluch koślawy jest opisywany klinicznie jako bardzo wyraźne odwiedzenie i rotacja koślawego palucha z pojawieniem się głowy pierwszej kości śródstopia. Miejscowe podrażnienie, spowodowane np. noszeniem niewłaściwego obuwia, może powodować bolesne zapalenie kaletki w stawie palucha lub zapalenie odpowiadającego mu grzbietowego nerwu skórnego. Zapalenie kaletki pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego jest także bolesne. Ruchomość tego stawu jest zazwyczaj ograniczona, a przednia część stopy jest poszerzona. U pacjentów występuje ból podczas stania i chodzenia. Typową cechą osteoartropatii, jaką jest paluch sztywny, jest tworzenie się ostrogi grzbietowej spowodowane proliferacją tkanki kostnej i nadmiernym zgięciem w stawie palucha. Występuje narastające ograniczenie zgięcia grzbietowego w tym stawie aż do przykurczu dolnego. Szczególnie bolesne jest stanie na palcach stóp i wchodzenie po schodach. Oba schorzenia mają duże znaczenie, gdyż dochodzi w nich do ograniczenia ruchomości przodostopia: utrudnia to m.in. uprawianie sportów takich jak tenis czy golf, gdyż sport ten wymaga przebywania dłuższych dystansów, a przy tym jest on popularny wśród osób starszych. Podobnie jak w przypadku osteoartropatii innych stawów, w leczeniu stawu palucha najpierw stosuje się metody fizyczne, a następnie farmakoterapię. Na wczesnym etapie rozwoju palucha koślawego pacjentowi często pomaga zmiana obuwia, stosowanie wkładek do butów, lodu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych dostępnych bez recepty. Gdy problemy nasilają się, lekarz informuje pacjenta, w jaki sposób należy postępować z medycznego punktu widzenia, z zaleceniem stosowania obuwia ortopedycznego, szyny palucha lub bandażowania przodostopia, jeżeli jest to wskazane, jak również przepisuje standardowo niesteroidowe leki przeciwzapalne – leki te stosowane są zazwyczaj w przypadku znacznych dolegliwości bólowych w stawie lub bolesnego zapalenia kaletki. Jeżeli leczenie zachowawcze nie jest już wystarczająco skuteczne, można wykonać korekcyjne operacje chirurgiczne palucha. W razie niepowodzenia leczenia zachowawczego, pacjentowi mogą pomóc odpowiednie operacje oszczędzające staw lub związane ze zniszczeniem stawu. Paluch koślawy operuje się po pierwsze z powodu dolegliwości bólowych podczas chodzenia, a po drugie ze względów estetycznych, trudności z doborem obuwia, deformacji obuwia,. Powszechnie stosowane metody leczenia operacyjnego w Polsce to metody tradycyjne, polegające na przecięciu I kości śródstopia okolicy podgłowowej i korekcyjnym ustawieniu, co z reguły nie gwarantuje długotrwałości efektu operacji i związane jest też z unieruchomieniem gipsowym (które usuwa się po 8 tygodniach) oraz z ingerencją drutów w stawach paliczkowych stopy (które usuwa się po 5 tygodniach). Proponowana przez nas metoda polega na specjalnym przecięciu I kości śródstopia, które zmierza do przywrócenia fizjologicznej funkcji podpórczej tej kości. Stosujemy do tej operacji nowoczesne śrubki De Puy, które „posiadają pamięć” ułożenia ich w kości. Dzięki tej funkcji nie występują nawroty palucha koślawego a efekt operacji jest długotrwały. Innowacyjność tej metody polega na: 1. przywróceniu fizjologicznej funkcji podpórczej I kości śródstopia 2. uniknięciu opatrunku gipsowego na wiele tygodni 3. trwałości uzyskanego efektu korekcyjnego 4. możliwości korekcji innych elementów deformacji Okres zrastania kości to około 6 tygodni. W tym czasie należy chodzić w specjalnym obuwiu. Rehabilitacja po każdym zabiegu operacyjnym zawsze jest wskazana. W przypadku palucha koślawego możemy stosować specjalne zabiegi fizykoterapeutyczne oraz ćwiczenia, które pozwalają na przywrócenie lepszej sprawności niż przed operacją.!


CHOPIN – WIRTUOZERIA W ORTOPEDII


Nowoczesna metoda leczenia operacyjnego ubytków chrzęstnych stawu kolanowego skokowo-goleniowego. Mniejsza aktywność fizyczna naszej populacji jest często przyczyną narastającej liczby uszkodzeń chrząstki stawowej. Coraz więcej pacjentów wymaga skutecznego leczenia, aby wrócić do dawnej sprawności. Obecnie w większości przypadków możliwa jest przede wszystkim terapia farmakologiczna, która jest kosztowna i najczęściej nieskuteczna oraz leczenie operacyjne, możliwe tylko w niektórych ośrodkach w kraju. Operacje uszkodzeń chrząstki stawu kolanowego polegają na przeszczepach własnej zdrowej chrząstki w miejsce uszkodzonej. Stosuje się również zabieg osteotomii mający na celu zmniejszenie obciążenia chrząstki, natomiast w końcowej fazie choroby stosuje się endoprotezoplastyki, które mimo wysokich kosztów są najczęściej stosowane w kraju. Istnieje również możliwość autologicznych przeszczepów hodowli tkankowych, ale koszt takiego zabiegu wynosi ok. 6000 euro i niestety przekracza możliwości finansowe polskiego pacjenta; zabieg ten nie jest refundowany przez NFZ.

Schematyczne przedstawienie zaawansowanego stadium artrozy. Warstwa chrząstki jest całkowicie uszkodzona co powoduje duże dolegliwości bólowe i ograniczenie ruchomości stawu.

W takiej sytuacji bardzo dobrym rozwiązaniem problemu ubytków chrząstki stawu kolanowego jest nowoczesna metoda leczenia ubytków chrzęstnych stawu kolanowego skokowo-goleniowego, czyli zabieg Chopin. Polega on na wszczepieniu w miejsce ubytków sztyftów węglowych, które znacznie przyspieszają regenerację chrząstki stawowej. Próby z implantami węglowymi są na świecie prowadzone od 20 lat. W naszym kraju zapoczątkował tę metodę prof. dr hab. T. Trzaska. Od stycznia tego roku leczenie metodą Chopin jest również możliwe w Zielonej Górze w Prywatnej Klinice Ortoline prowadzonej przez dr. P. Wójcickiego.

Lekarz układa fundamenty Do odbudowy chrząstki w miejsce defektu chrzęstnego wprowadza się małe grafitowe sztyfty które mają stymulować proces reparacyjny.

Metoda ta została bardzo dobrze przyjęta przez chorych z Niemiec, gdzie do tej pory wykonano ok. 150 zabiegów metodą Chopin. Dotychczas przeprowadzone operacje wykazały dużą skuteczność w leczeniu ubytków chrząstki stawu kolanowego. Zabieg metodą Chopin przeznaczony jest głównie dla pacjentów między 30. a 60. rokiem życia i jest alternatywą dla przeszczepów chrząstki (mozaikoplastyka) oraz przeszczepów autologicznych chrząstki. Na świecie metoda Chopin określana jest jako metoda szybka i przyjazna dla pacjenta, umożliwia bowiem natychmiastową rehabilitację i szybki powrót do sprawności zawodowej. Postępowanie pooperacyjne nie wymaga unieruchomienia i pozwala na obciążanie kończyny ok. 10-15 kg (ok. 30% normalnego obciążenia) już w okresie 1-4 tygodnia po zabiegu. Stuprocentowe obciążanie kończyny dolnej jest możliwe po 6 tygodniach od operacji metodą Chopin. Sztyfty węglowe wprowadzane w miejsce ubytku chrząstki pozwalają na stosowanie wszystkich zabiegów fizykalnych, a kinezyterapia obejmuje ćwiczenia czynne.

Początek odbudowy chrząstki Reparacyjne piny (sztyfty) aktywują komórki macierzyste szpiku kostnego które migrują w stronę nowej chrząstki. Świeże komórki macierzyste powodują dalszą regenerację chrząstki.

Przewagą tego sposobu leczenia w stosunku do innych metod jest to, że można ją stosować w przypadku ubytków chrzęstnych głowy piszczeli, jak i chrzęstnych defektów stawów skokowo-goleniowych. Metoda stanowi również cenne uzupełnienie operacji rekonstrukcji wiązadeł krzyżowych. Całkowita odbudowa defektu chrzęstnego Komórki rozprzestrzeniają się na całej uszkodzonej powierzchni i rozwijają się w celu sfinalizowania procesu regeneracji chrząstki która wiąże się z nieuszkodzoną chrząstką z sąsiedztwa defektu.


Wybierz Język:

tłumaczenie PL   Tłumaczenie de

Jak do nas trafić: